"VeraTrace froogt net, wuher Ihr kommt. VeraTrace froogt: könnt Ihr beweise, was Ihr macht?"

Mir hawwe de Fade zwische Feld un Teller verlore

Vor e paar Jahrzehnte war d'Herkunft vun Lebensmittel selten e Frog. De Gemiesebauer hot e Name gehat, e Gesicht, e Land, das jeder kannte.

Heut scannt mer e Barcode, der oft nur saat « Herkunft EU / Nicht-EU ». Das war's.

E großi Mehrheit vun de Verbraucher glaabt de Labels nimmi. Un mir verstehns perfekt.

S'wahre Problem isch, was mer net überprüfe kann

Mer stellt oft lokal géje importiert, korze Weje géje Globalisierung. Diesi Debatte hawwe Sinn — für's Klima, für d'lokali Beschäftigung, für d'Resilienz vun de Territorien.

Awwer's gibt e noch fundamentaleres Problem: d'Unmöglichkeit, konkret zu überprüfe, was gemacht worre isch. S'Produkt, wovun mer fast nix weiß — ob's vun 50 km oder 5.000 km kommt.

E Arganöl-Produzentin in Marokko, die jedi Etapp vun ihrer Arbeit dokumentiert, verdient genau desselwi Beachtung wie e Gemiesebauer aus'm Saarland.

Lokal zu bevorzuge isch oft e excellenti Wahl. Awwer e lokales Produkt kann undurchsichtig sin un e entferntes Produkt kann vorbildlich sin. Was nie verteidigbar isch, isch d'Unmöglichkeit zu überprüfe.

Die, die's gut mache, zahle für die, die betrüge

George Akerlof hot de Nobelpreis für Wirtschaft kriegt, weil er e einfache un zerstörerischi Mechanismus bewiese hot: wenn de Käufer d'wahri Qualität net unterscheide kann, tendiert de Preis zu dem vum mittelmäßigschte Produkt. D'Gute werre am End entmutigt oder verlosse de Markt.

De Produzent, der sini Böde respektiert, der sini Saisonarbeiter korrekt zahlt, der sini Praktike dokumentiert, wird uff demselwe Niveau bezahlt wie der, der Abkürzunge nimmt. Weil de Verbraucher, ohne zuverlässige Informatione, de Unterschied net siehn kann.

"Je noch Branche erfasst de Produzent oft nur 25 bis 35% vum Endwert vum Produkt."

De Rest verschwindet in ener Kette vun Zwischenhändler, die er net emol kennt. Er weiß net, wo sini Produkte landen. Er weiß net, zu welchem Preis se weiterverkääft werre. Mir hawwe d'Bauern in anonymi Lieferante verwandelt.

Was de Markt noch net vergütet

E engagierter Produzent produziert net nur Nahrungsmittel. Er produziert aach Landschaft un Biodiversität, Beschäftigung un ländlichi Vitalität, territoriali Lebensmittel-Resilienz, soziali Bindung uff'm Land.

D'Ökonome nenne das « positivi Externalitäten »: echter Wert, de de Markt net (oder schlecht) vergütet.

D'Rückverfolgbarkeit löst net alles. Awwer se erlaubt, sichtbar zu mache, was unsichtbar war. Un was sichtbar wird, kann — endlich — aanfange, wertgeschätzt zu werre.

De Produzent widder in de Mittelpunkt stelle

D'Rückverfolgbarkeit wird zu oft als Werkzeug präsentiert, das de Verbraucher beruhige soll.

Mir denke, se muss zuerst dazu diene, de Produzent besser zu vergüte, der verantwortungsvoll un transparent handelt.

Der, der sini Praktike konkret demonstriere kann, sollte e gerechteren Anteil am geschaffene Wert erfasse könne. Net aus Barmherzigkeit. Net durch Subvention. Durch einfachi wirtschaftlichi Gerechtigkeit.

De Produzent isch kän austauschbares Glied vun der Logistikkette. Er isch's, der de Wert schafft. S'isch Zeit, dass er sinen gerechte Anteil davun erfasst.

Was mir baue

Kän zusätzliches Label — d'Verbreitung vun Logos hot s'Signal am End ertränkt. Kän Zertifizierung basiert uff unüberprüfte Erklärunge. E Register vun überprüfbare un unveränderliche Beweise.

  • Wer hot produziert — net e Losnummer, e Gesicht (wenn de Produzent will)
  • Wie's gemacht isch — Sensore, objektivi Aufzeichnunge, net nur Formulare
  • Wo's langgelääf isch — jedes Glied, jedi dokumentierti Etapp
  • Welches echte Rückverfolgbarkeit-Niveau — e progressiver un transparenter Score, net nur e « Jo/Nee »-Badge

Un jo, mir nutze d'Blockchain. Net aus Mode, awwer weil's s'Werkzeug isch, das dem Bedarf entspricht: garantiere, dass e zu enem bestimmte Zeitpunkt registrierti Dat danoch nimmi geännert werre kann — weder vun uns, noch vun enem Verteiler, noch vun ener Verwaltung.

D'Blockchain isch kän Selbstzweck. S'isch e neutrales, überprüfbares Register, das niemand allei kontrolliert. E Werkzeug im Dienst vun de Produzente un Verbraucher.

E strukturell reicheri Wirtschaft

In ener Wirtschaft, wo d'wahri Qualität sichtbar un überprüfbar isch: d'Transaktionskoschte sinke, d'Spezialisierung steigt, d'wahri Anstrengung wird belohnt anstatt s'Marketing-Storytelling.

Was vor zwanzig Johr technisch unmöglich war, wird heut zu quasi null Grenzkoschte realisierbar: feini un zuverlässige Informatione über Herkunft un Praktike erfasse, speichere un zugänglich mache.

Mir hawwe d'Werkzeuge. D'Infrastruktur hot gefehlt.

Unseri Position

Géje d'Undurchsichtigkeit, net géje d'Import.

De äthiopische Kaffee, direkt bis zur Genossenschaft verfollt, hot sinen Platz. S'marokkanische Arganöl, bis zu de Pflückerinne dokumentiert, hot sinen Platz. D'provenzalischi Tomate mit hohem Score hot ihren Platz.

Was keinen Platz meh hot, isch s'anonyme Produkt, d'undurchsichtigi Kette, s'Etikett « Herkunft EU / Nicht-EU », das nix verzählt.

Mer kann üwer d'Globalisierung debattiere. D'Undurchsichtigkeit isch nie verteidigbar.

Was mir net mache werre

  • De Leut saage, was se kaafe solle
  • Systematischi Moral üwer lokal vs. importiert mache
  • Perfektion vum erschte Tag aan verlange

Mir mache d'Information zugänglich un überprüfbar. Jeder bleibt frei in sine Entscheidunge.

E Produzent mit 50% Rückverfolgbarkeit, der's ehrlich zeigt, isch unendlich meh wert als e Produzent, der 100% behauptet ohne irgende Beweis.

Mir wertschätze de ehrliche Fortschritt, net d'aangezeigti Perfektion.

De Moment isch do

De Europäische Digitali Produktpass wird ab 2027 obligatorisch. D'Rückverfolgbarkeit wird vum Status einer Marketing-Option zu dem einer regulatorische Pflicht für vieli Branchen wechsle.

D'Frog isch nimmi « Verfollge mir? », awwer: wer baut d'Infrastruktur? Wie isch d'Gouvernanz organisiert? Wohin geht de geschaffeni Wert?

Mir könne das de amerikanische oder chinesische Tech-Gigante üwrlosse. Oder mir könne e europäischi, offeni Antwort baue, wo de größte Teil vum Wert an die zerückgeht, die wirklich produziere un dokumentiere.

Jetzt isch de Moment.

VeraTrace isch kän Rückverfolgbarkeit-Startup. S'isch e Vertrauensinfrastruktur, die dem Markt erlaube soll — endlich — d'Arbeit vun dene anzuerkennen un zu vergüte, die d'Sache richtig mache, un alles, was se zum Territorium beitraje, das se forme.

S'Pionier-Programm entdeckeWie's funktioniert

Referenze

  • George Akerlof — « The Market for Lemons » (1970) — Nobelpreis für Wirtschaft 2001
  • Ronald Coase — Theorie der Transaktionskoschte
  • Elinor Ostrom — Gouvernanz der Gemeingüter — Nobelpreis für Wirtschaft 2009
  • Hernando de Soto — Informelles Kapital un institutionelles Vertrauen